Beschrijving

Sferen - Schuim


Het langverwachte tweede, afsluitende deel van Peter Sloterdijks Sferen verschijnt nu in Nederlandse vertaling. Het extreme individualisme van onze tijd wordt hierin gevat in de metafoor van het schuim: de nieuwste verschijningsvorm van de sferen waarin de mens moet leven.

In Sferen vraagt Sloterdijk niet langer ‘Wat is de mens?’, maar ‘Waar is de mens?’ Mensen omhullen zich met ruimtelijke sferen (hun huis, een natie) om zich te beschermen tegen de anderen en tegen de wereld. Waar die sferen in het eerste historische deel nog immuunruimtes en onmetelijke globes waren, is voor de moderne mens het schuim het centrale beeld. De wereld valt in schuimbellen uiteen. Sloterdijk daagt ons uit na te denken over de plaats die we innemen op aarde.




--------------------------------------------------------------------------------
Over de auteur(s):
Peter Sloterdijk (1947) is hoogleraar filosofie en esthetica. Hij werd vermaard met zijn Kritiek van de cynische rede (1984). Bij Uitgeverij Boom/SUN verschenen van hem Mediatijd (Boom essay 1999), het dossier Regels voor het mensenpark (vierde druk 2007), Het kristalpaleis (derde druk 2006), Woede en tijd (2007) en Sferen I: Bellen/Globes (2003, paperback 2007), Het heilig vuur (2008).


--------------------------------------------------------------------------------
Ook van de auteur(s):

Sferen (paperback editie)[apr. 2005]
Regels voor het mensenpark[nov. 2000]
Hartslag van de wereld[mrt. 2005]
Sferen (gebonden editie)[okt. 2003]
Het kristalpaleis[feb. 2006]
Woede en tijd[jun. 2007]
Het heilig vuur[okt. 2008]
Mediatijd[dec. 2000]

Lezersrecensies
Expert Jan Maurits Schouten

Een boek voor weinigen

Het eerste deel van Sferen is nog een min of meer doorlopend pleidooi, namelijk één waarin gesteld wordt dat de bolvorm een centraal thema is in de gehele geschiedenis der mensheid (filosofisch, cultureel, antropologisch, theologisch, architectonisch etcetera), een vrij inherent sterk pleidooi dat vooral kwetsbaar is voor de vraag: 'en de driehoek (of enig andere vorm) dan?'.

In dit tweede deel, Schuim, is van enige dwingende structuur van argumenten eigenlijk geen sprake: Sloterdijk laat een boekenkast over de lezer heenvallen en laat zijn licht schijnbaar schijnen over welke pagina er maar openvalt. Thema lijkt te zijn het schuimige karakter van het 'zijn' van de mens, zijn architectuur, zijn cultuur, etcetera.
Sloterdijk is flink op dreef in dit boek. een beetje té veel op dreef, zou je kunnen zeggen. Het verschil tussen de Nederlandse en de Duitse cultuur doet zich hier misschien gelden.
De Nederlander heeft over het algemeen minder geduld met een breed uitweidende auteur. De Duitser is meer gewend de geëerde professor helemaal te laten uitspreken.
Mij bekroop in ieder geval sterk de neiging de auteur aan het mes van Scotus te herinneren: cut the crap, om het maar eens extra plat te zeggen: waar wil je nu eigenlijk naar toe? Wat is dit voor boek dat we aan het lezen zijn?
Duidelijk is dat Sloterdijk in eigenlijk al zijn filosofische boeken de thema's van drie filosofen in hun samenhang oppikt: Hegel, Nietzsche en Heidegger: waar Nietzsche de metafysische illusies van de mensen heeft doorgeprikt en Heidegger de mens heeft teruggewezen tot zijn positie van Dasein, een bijna-niets dat het leven en de zinloosheid daarvan zwaar dient op te nemen, blijft er dan daarna dan nog een mogelijkheid om een zich voltrekkende geschiedelijke gebeurtenis te zien, een hoopvolle, toekomstgerichte blik te hebben op 'waar het allemaal naar toe gaat', zo ongeveer á la Hegel?

Dat is een wezenlijke vraag en uit andere bron (een openbaar college dat Sloterdijk onlangs gaf in Nijmegen) heb ik wel een indruk van wat Sloterdijk voor ogen staat.

Maar waarom 'Schuim' daarvoor nodig is, wordt mij niet duidelijk. Sloterdijk zegt zelf (pag 173) dat spreken over schuim een mogelijkheid biedt om een interpretatie te geven van het moderne individualisme. Elders noemt hij dit boek een 'roman'.

De verwarring lijkt me veroorzaakt doordat Sloterdijk niet, zoals Hegel, in dwingende sluitredeneringen kan schrijven: dwingend de synthese trachten te laten volgen op de these en de antithese. Die manier van systeembouwen is immers radicaal onder kritiek gesteld en dus niet meer te volgen. Spreken over schuim moet natuurlijk uit principe ook 'schuimig' zijn. Maar zo wordt de theorie wel heel erg de 'zelfbeweging van de inhoud' om Hegel te citeren.
Wie de tijd aan zich heeft zal zich met deze 616 pagina's niet snel vervelen: Sloterdijk weet werkelijk heel veel over heel veel dingen, je steekt er veel van op.

Voor wie geïnteresseerd is in de kern van Sloterdijks denken, die zeer wezenlijk is en er erg toe doet (kort gezegd: de dreiging van de algemene vernietiging van de aarde , met name door de milieuvervuiling, kan een positief goed zijn in een verandering van ons zich verhouden tot de wereld), is in dit boek niet veel te vinden.

Plaats een recensie
Bestsellers op boox.nl
Productinformatie
  • SoortBoek, Hardcover, 693 pagina's
  • Uitgever Boom , Verschijningsjaar: 2009
  • ISBN-13

    ISBN 9789085066750

  • Taal Nederlands
  • Afmetingen 229mm. x 149mm. x 45mm.